Koen Wig­ge­mans: 'naar rankings kijk ik niet' (foto)’

In Ne­der­land blij­ven was geen op­tie voor de ze­ven­tien­ja­ri­ge Koen Wig­ge­mans. Dat zou stil­stand heb­ben be­te­kend voor de ta­lent­vol­le ten­nis­ser uit Mon­nic­ken­dam. De Wa­ter­lan­der gaat voor het avon­tuur, wil ver­de­re stap­pen ma­ken in zijn car­ri­è­re, en ver­trekt daar­om zon­dag naar het Ame­ri­kaan­se Nor­folk in Vir­gi­na, waar hij zich gaat rich­ten op col­le­ge­ten­nis. ,,Als je wilt door­bre­ken, moet je daar wel naar­toe'', klinkt het be­slist.

Koen Wiggemans links op de foto.

Nee, twij­fels kent hij niet. On­danks zijn jon­ge leef­tijd komt Wig­ge­mans zelf­be­wust over. Hij weet pre­cies wat hij wil. ,,Met mijn keu­ze voor Ame­ri­ka stel ik me­zelf ook weer een nieuw doel. Je wordt daar ge­trig­gerd. Ik zal er fy­siek ster­ker wor­den en als mens zal ik er ook de no­di­ge er­va­ring op­doen.''

,,Als ten­nis­ser maak ik nog veel on­no­di­ge fou­ten, wil te snel en te veel. Maar je kunt ook een punt win­nen door een fout van je te­gen­stan­der. Ik ben een heel aan­val­len­de, vrij agres­sie­ve spe­ler die veel druk pro­beert te zet­ten op zijn te­gen­stan­der. Een zo­ge­naam­de hard-hit­ter. In Ame­ri­ka wordt wat af­wach­ten­der ge­speeld. Dat be­heer­sen ze heel goed. Ik pro­beer daar een ba­lans te vin­den tus­sen ge­duld en agres­si­vi­teit.''

Zijn trai­ner en oud-prof Mi­chel Ko­ning, die bij Ten­nis Aca­de­my Van Gel­de­ren in Mid­den­beem­ster ac­tief is, gaf hem het laat­ste zet­je. ,,Mi­chel vroeg me of het mij niets leek om col­le­ge­ten­nis te gaan spe­len in Ame­ri­ka. Ik ben gaan na­den­ken en kwam tot de con­clu­sie dat ik in Ne­der­land niet ver­der zou ko­men. Het komt op geld neer. Hier word ik niet on­der­steund door de ten­nis­bond, ter­wijl in Ame­ri­ka al­les voor me wordt be­taald. Ik krijg een uit­ste­ken­de beurs. Ik ver­dien er ech­ter niets, om­dat scho­len in Ame­ri­ka geen winst mo­gen ma­ken.''

,,Je moet het als een in­ves­te­ring zien, maar school en sport zijn daar wel pri­ma ge­re­geld. In te­gen­stel­ling tot in Ne­der­land wordt de sport daar om je stu­die heen ge­bouwd. In Ne­der­land kun je tij­dens je stu­die niet zo­maar een week naar bij­voor­beeld Istan­boel. Daar­bij komt nog dat Mi­chels broer San­der daar as­sis­tent-trai­ner is. Hij wordt een van mijn trai­ners.''

Wig­ge­mans straalt, praat met pas­sie. Hij kan het mo­ment niet af­wach­ten om af te rei­zen naar de Ver­e­nig­de Sta­ten. ,,Ik wil in Ame­ri­ka een be­te­re ten­nis­ser wor­den. Ik kan nog zo­veel le­ren, denk aan het fy­sie­ke en het men­ta­le ge­deel­te. Op dat vlak heb ik al veel aan Mi­chel Ko­ning te dan­ken. Hij heeft me ge­leerd rus­ti­ger te wor­den in mijn hoofd en mijn ei­gen spel te ont­dek­ken en te ont­wik­ke­len. Ik weet van Vin­cent van Gel­de­ren (ex-prof en me­de-ei­ge­naar van Sport­cen­trum De Kloek, red.) dat ze in Ame­ri­ka heel streng zijn. Als je moe bent van het lo­pen, zeg­gen ze ge­woon: 'Je bent he­le­maal niet moe. Loop door!' Je moet we­ten wat je er­voor over wilt heb­ben. Je bent in ie­der ge­val nooit uit­ge­leerd.''

Na zijn winst in de NK Mas­ters eind 2011 ging het cres­cen­do met de Mon­nic­ken­dam­mer. Hij richt­te zich op de A-toer­nooi­en, kreeg bij de vol­was­se­nen te ma­ken met meer weer­stand, was geen fa­vo­riet, maar dat deer­de hem niet. ,,Ik be­gon he­le­maal op­nieuw, stond op de drie­hon­derd­ste plaats van de na­ti­o­na­le rang­lijst en pro­beer­de de top hon­derd te be­rei­ken. Ik sta nu op de 114e plek. Ik speel­de veel kwa­li­fi­ca­ties, was blij als ik een ron­de over­leef­de, maar daar­door maak­te ik wel veel stap­pen en steeg ik ook op de rang­lijst. Ik was op een be­paald mo­ment ge­wend aan het spe­len te­gen vol­was­se­nen. Ove­ri­gens kijk ik niet naar ran­kings. Ik stel me­zelf een doel en werk daar naar­toe. Ik heb de laat­ste tijd veel dub­bels ge­speeld met Bart de Gier en dat komt goed uit. In Ame­ri­ka spe­len ze ook veel dub­bels.''

Ooit hoopt hij Wim­b­le­don te win­nen, voor­lo­pig richt hij zich waar­schijn­lijk vier jaar op col­le­ge­ten­nis. ,,Dat is al span­nend ge­noe­g'', be­sluit hij.